Uniwersalny ul warszawsko-wielkopolski, cz. 2.

W pierwszej części artykułu autor wyjaśnił, że pod pojęciem ula uniwersalnego rozumie taki ul, który można według uznania i swoich fizycznych możliwości użytkować jako stojak, leżak lub w sposób kombinowany. Ponadto omówił istotne szczegóły sposobu wykonania oraz wykaz potrzebnych elementów.

Rodziny pszczele najlepiej zimują w ulepszonym ulu wielkopolskim, składającym się z dolnego, trzyściennego korpusu, ustawionego na głębokiej podstawce i nakrytego niską nadstawką. W jednocentymetrowej szczelinie między ramkami gniazda i nadstawki panuje w zimie nad kłębem prawie taka sama temperatura jak w środku kłębu. Tędy pszczoły łatwo przechodzą na sąsiednie plastry, aby co pewien czas przebywać bezpośrednio w otoczeniu matki. Sposób takiego zimowania pszczół opisałem szczegółowo w czwartym wydaniu książki „Moja pasieka”. Opierając się na pozytywnych doświadczeniach w ulu warszawskim, zastosowałem w nadstawce tylko gęsto ustawione plastry pszczele o grubości 35 mm.

Ul uniwersalny można użytkować przez cały sezon jako stojak, leżak lub w sposób kombinowany jako ul warszawsko-wielkopolski. Do roku 2010 wszystkie moje ule wielkopolskie były stojakami. Sposób prowadzenia w nich rodzin w ostatnich latach opisałem w cytowanej książce. Dzięki trzyściennej budowie dwóch korpusów dolnych miałem w ulach wielkopolskich zawsze łatwy dostęp do ramek gniazdowych, jednak był mniej wygodny i trwał dłużej niż w ulu warszawskim.

W czerwcu, kiedy matka czerwiła ponownie w dolnym korpusie, a wyżej położone były już ciężkie z powodu zapełnienia czerwiem i miodem, miałem trudności z ręcznym podnoszeniem za pomocą dłuta tylnej krawędzi drugiego korpusu i musiałem do tego używać podnośnika samochodowego z odpowiednim oprzyrządowaniem. Ponadto z biegiem lat zbyt uciążliwe stało się nakładanie i zdejmowanie kolejnych, nawet pustych korpusów i podnoszenie nadstawki zawsze na górny korpus.

Mimo podeszłego wieku nie mam zamiaru likwidować pasieki, gdyż głównie dzięki niej zachowuję niezbędną sprawność fizyczną i umysłową. Z konieczności i dla własnej wygody wymyśliłem więc w oparciu o dotychczasowe doświadczenia uniwersalny ul warszawsko-wielkopolski, z dostępem do ramek gniazdowych z góry w całym okresie wiosenno-letnim. Jest on jeszcze bardziej wygodny niż zwykły ul warszawski, mimo znacznie większej pojemności ula uniwersalnego, gdyż nie trzeba zdejmować części ula z plastrami, nakrywających aktualne gniazdo pszczele. W tym ulu można również stosować technologię pasieczną opisaną w czasopiśmie „Pasieka” nr 2, 3 i 4/2011. Wymieniony artykuł, jak również obecny napisałem po to, aby zwiększyć atrakcyjność pszczelarstwa, zmniejszyć jego pracochłonność i uciążliwość, mieć radość z uli pełnych miodu i osiąganych korzyści.

Najlepszym terminem przestawienia się na użytkowanie ula uniwersalnego jako leżaka jest druga połowa kwietnia, po zapełnieniu ramkami wielkopolskiego korpusu dolnego i nadstawki. W tym celu, na dolnym korpusie wiesza się z tyłu przystawkę i do niej wstawia kolejne ramki, potrzebne do poszerzania gniazda. Na brzeg wstawiam zawsze ramki z węzą, aby obserwować przez szkło zatworu nastrój rodziny pszczelej i zagęszczenie pszczół w ulu. Po zapełnieniu przystawki ramkami, łączna powierzchnia plastrów w ulu wynosi 229,5 dm2. Według dotychczasowych obserwacji wiosennego rozwoju rodzin pszczelich w mojej pasiece nastąpi to w drugiej połowie maja. W celu dalszego powiększania pojemności ula najlepiej jest przestawić nadstawkę na tylną przystawkę, po wyjęciu z niej beleczek międzyramkowych, które byłyby przez nią nakryte. Kiedy nadstawka jest zapełniona nakropem i miodem, wskazane jest podparcie tylnej krawędzi przystawki. Na zwolniony korpus dolny można nałożyć według wyboru:

• drugą nadstawkę, co zwiększy powierzchnię plastrów w ulu do 263,1 dm²,
• 11 ramkowy korpus trzyścienny, z kratą zamocowaną do jego dna, co umożliwi stopniowe powiększanie powierzchni plastrów w ulu do 319,2 dm².

(...)

Prowadzenie rodzin w ulu uniwersalnym

Usuwanie resztek pokarmu zimowego odbywa się w dotychczasowy sposób przed zawieszeniem tylnej przystawki. Zaczyna się w dniach wylotów pszczół i trwa do 3 tygodni, najpóźniej do połowy kwietnia.

W gnieździe matka, nie mając dostępu do nadstawki zaczerwia plastry do górnej listewki ramkowej. Mimo to, w górnych narożnikach tych plastrów spotyka się resztki zasklepionego pokarmu zimowego. Usuwam go przed nastaniem pierwszego pożytku w ten sposób, że widelcem do odsklepiania ramek uszkadzam dość radykalnie wszystkie zasklepy pokarmu i nawilżam go umiarkowanie ręcznym rozpylaczem. Brzegowe, niezaczerwione plastry można w tym czasie też odsklepić.

(...)
» Dalsza część artykułu w nr 2/2012 czasopisma Pasieka
» sprawdź też pełny dostęp do artykułów: e-Prenumerata "Pasieki"

Cdn.

Alojzy Toma
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
tel. 728 328 422,
93-558 Łódź, ul Piękna 32/15